X
تبلیغات
نماشا
رایتل

بعد از ماه ها دوباره هوای تایپ کردن زد به سرم

اومدم بگم که یه زندگی جدید رو شروع کردم. شاید این حرفام هیچ مخاطبی نداره. ولی اینجا دفترچه خاطرات هم محسوب میشه. سالها بعد خوندن اینا واقعا میتونه لذتبخش و تو خیلی موارد خنده دار باشه! 

خلاصه که دور ریختنی ها رو ریختم دور. 

خوشحالم این روزا! 


"فرانه" به زندگی من خوش اومدی...



پ.ن : از 15 تیر 93 ...   


               

شروع کردم به تایپ کردن بدون هیچ سوژه ی از قبل تایین شده..

جای عنوان رو خالی گذاشتم ببینم تا آخر چی میشه نوشت!

 از بهمن 91 تا حالا اینجا چیزی ننوشتم! الان هم امیدی ندارم کسی بیاد و بخونه، شاید فقط دلم برای نوشتن تنگ شده.

در حال حاضر اصلا شرایط و وضعیت روحی خوبی ندارم!

 دارم بزرگتر میشم، حساسیت هام بیشتر، حساسیت هاش بیشتر! 

گیر میدم گیر میده، ناراحت میشیم، بحث میکنیم، قهر میکنه، اشک میریزیـــــم... 

تحت فشار، استرس، دلتنگی، مشکلات... 

 

دلتنگی خــر است...

 

به هرشکلی... 


میخوام باشه،


 به آرامش برسم... 


دوری می کُشد...


پاییزه، میگن هوا دونفره ست...


کجایی نفرٍ دوم ما؟!؟ 

                                                                                                                             

 وه که گر من بازبینم روی یار خویش را

تا قیامت شکر گویم کردگار خویش را

  یار بارافتاده را در کاروان بگذاشتند

بی‌وفا یاران که بربستند بار خویش را

مردم بیگانه را خاطر نگه دارند خلق

دوستان ما بیازردند یار خویش را

همچنان امید می‌دارم که بعد از داغ هجر

مرهمی بر دل نهد امیدوار خویش را

رای رای توست خواهی جنگ و خواهی آشتی

ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را

هر که را در خاک غربت پای در گل ماند ماند

گو دگر در خواب خوش بینی دیار خویش را

عافیت خواهی نظر در منظر خوبان مکن

ور کنی بدرود کن خواب و قرار خویش را

گبر و ترسا و مسلمان هر کسی در دین خویش

قبله‌ای دارند و ما زیبا نگار خویش را

 

                                                غزل 13 سعدی (با کاهش)


* هرچی فکر کردم چیزی نیومد که بنویسم... 

* چی بهتر از این :)

* بزرگترین و بهترین سورپرایز زندگیم بود...

                                                                                           

Real Time Web Analytics